khodamo gul nazanam,salam be toyi ke in matlabo ehtemalan hafte ha ya mah ha bad az upload kardanesh mikhuni

are,man tanham,hatta weblagamam khalvate

tanhayi ham alami dare,amma ta key???????!!!!!!!!!

rastesho bekhayn alan 10 mahe in weblogo baz kardam shayad be sakhti 10 ta nazar dashtam!!!!!!!!!!

nemidunam moshkel az kojast,shayad moshkel ine ke man aslan zatan weblog nevis nistam

shayadam chon binam o ashnam,hatta esmamam tu weblag nist!!!!!!!

shayadam gharare ye ruz weblog nevise khubi besham

amma be har hal

duste nadideye man,hamneshine sohbat haye gonge man,ey gharibeye ashna

salam

salam

salam

گل نیلوفر که روی مرداب میروید،بسیار از خورشید دور است

اما به محض اینکه آفتاب طلوع میکند،گلبرگ هایش باز میشود 

و شکفته میگردد.
واقعیت این است:

 زندگی پایبندی به چیزهای کوچکی است،

که گاه به چشم نمی آیند.

زندگی آب دادن به یک گل است.

زندگی  چیدن سفره است برای آن که دوستش داری!

زندگی لذت بردن از یک پیاله ی چای است.

همین کارهای کوچک....

کارهای بسیار کوچک....

گام زدن در پگاه،

گپ زدن با دوستی صمیمی،

سلامی به رفتگر محله،

این ها خود زندگی است.

او که میتواند به رفتگری سلام کند،

میتواند له گل،

به درخت نیز سلام  کند و برای شب،

برای باران آواز بخواند!!!!!!

 زندگی پایبندی به چیزهای کوچکی است،

که گاه به چشم نمی آیند.

زندگی آب دادن به یک گل است.

زندگی  چیدن سفره است برای آن که دوستش داری!

زندگی لذت بردن از یک پیاله ی چای است.

همین کارهای کوچک....

کارهای بسیار کوچک....

گام زدن در پگاه،

گپ زدن با دوستی صمیمی،

سلامی به رفتگر محله،

این ها خود زندگی است.

او که میتواند به رفتگری سلام کند،

میتواند به گل،

به درخت نیز سلام  کند و برای شب،

برای باران آواز بخواند!!!!!!

خاری به خود میبندی و ما را زسر وا میکنی

از تیر کجتابی تو آخر کمان شد قامتم

کاخت نگون باد ای فلک,با ما چه بد تا میکنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را

با دوست هم رحمی چو با دشمن مدارا میکنی

امروز ما بیچارگان,امید فرداییش نیست

این دانی و با ما هنوز امروز و فردا میکنی

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

در گوشه ی میخانه هم مارا تو پیدا میکنی

ما شهریارا بلبلان دیدیم بر طرف چمن

شور افکن و شیرین سخن,اما تو غوغا میکنی

من باور دارم …

که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست ندارند نیست.

و دعوا نکردن دو نفر با هم نیز به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست دارند نمى‌باشد.

من باور دارم …

که هر چقدر دوستمان خوب و صمیمى باشد هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد و ما باید بدین خاطر او را ببخشیم.

من باور دارم …

که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد حتى در دورترین فاصله‌ها. عشق واقعى نیز همین طور است.

من باور دارم …

که ما مى‌توانیم در یک لحظه کارى کنیم که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد.

من باور دارم …

که زمان زیادى طول مى‌کشد تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم.

من باور دارم …

که همیشه باید کسانى که صمیمانه دوستشان دارم را با کلمات و عبارات زیبا و دوستانه ترک گویم زیرا ممکن است آخرین بارى باشد که آن‌ها را مى‌بینم.

من باور دارم …

که ما مسئول کارهایى هستیم که انجام مى‌دهیم، صرفنظر از این که چه احساسى داشته باشیم.

من باور دارم …

که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد.

من باور دارم …

که قهرمان کسى است که کارى که باید انجام گیرد را در زمانى که باید انجام گیرد، انجام مى‌دهد، صرفنظر از پیامدهاى آن.

من باور دارم …

که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند، به کمک ما مى‌آیند و ما را نجات مى‌دهند.

من باور دارم …

که گاهى هنگامى که عصبانى هستم حق دارم که عصبانى باشم امّا این به من این حق را نمى‌دهد که ظالم و بیرحم باشم.

من باور دارم …

که بلوغ بیشتر به انواع تجربیاتى که داشته‌ایم و آنچه از آن‌ها آموخته‌ایم بستگى دارد تا به این که چند بار جشن تولد گرفته‌ایم.

من باور دارم …

که همیشه کافى نیست که توسط دیگران بخشیده شویم، گاهى باید یاد بگیریم که خودمان هم خودمان را ببخشیم.

من باور دارم …

که صرفنظر از این که چقدر دلمان شکسته باشد دنیا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ایستاد.

من باور دارم …

که زمینه‌ها و شرایط خانوادگى و اجتماعى برآنچه که هستم تاثیرگذار بوده‌اند امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد هستم.

من باور دارم …

که نباید خیلى براى کشف یک راز کند و کاو کنم، زیرا ممکن است براى همیشه زندگى مرا تغییر دهد.

من باور دارم …

که دو نفر ممکن است دقیقاً به یک چیز نگاه کنند و دو چیز کاملاً متفاوت را ببینند.

من باور دارم …

که زندگى ما ممکن است ظرف تنها چند ساعت توسط کسانى که حتى آن‌ها را نمى‌شناسیم تغییر یابد.

من باور دارم …

که گواهى‌نامه‌ها و تقدیرنامه‌هایى که بر روى دیوار نصب شده‌اند براى ما احترام و منزلت به ارمغان نخواهند آورد.

من باور دارم …

که کسانى که بیشتر از همه دوستشان دارم خیلى زود از دستم گرفته خواهند شد.

من باور دارم …

«شادترین مردم لزوماً کسى که بهترین چیزها را داردنیست

سالها عشق نفسگیر تو بود و ما.........

و تو برایمان از راز عشق بارها گفتی،از سر دوست داشتن ها،از وزش نسیم عشقت در میان ما

ولی افسوس!

با عشق ،با خویشتن

چه ها کردیم................

تنها سکوت است که مرا میخواند و تنها سکوت است که من میخوانمش،با جان فریادش میزنم

مرا به سکوت میشناسند، همه

من ،به تنهایی،به سکوت،به شب،به اشک،به رود،به نهال ،..........................به عشق ،آرامم

من همان تک درخت خشکیده ی کویرم که گاه گداری جوانه میزنم،گاهی سبز میشوم،گاهی سایه دارم

تنها سود من اندک سایه ایست که در این کویر دارم،رهگذاران اندکی با من می آرامند

من ،تنها،زیر آسمان کویر خدا

میخوانم

فریاد میزنم

سکوت،سکوت ،سکوت

که درخت،که گل،که برگ،که سایه،که کویر،که بهار ،که اشک ................که خدا

سکوت را فریاد میزنند

مهم نیست که چه مقدار می بخشیم مهم این است که چه مقدار عشق در این بخشیدن است.

و ما نمیتوانیم کارهای بزرگ بکنیم تنها میتوانیم کارهای کوچک را با عشق عظیم انجام دهیم

اگر بتوانیم بگوییم که تا چه حد شادیم قطعا تنها اندکی شادیم.